امروز نمی دانم دشواری ایرانی بودنم را کجا فریاد بزنم.
دشواری ندا داشتن و ترانه خواندن، دشواری مانی شدن، مثل ژاله چکیدن و قانع بودن، دشواری مختار نبودن، دشواری ایرانی بودن.
تو که میخوانی
صدا در گلویم خفه میشود مانی!
تمام عطش خواستنم
در هوای بارانی ات فواره می زند
روزهای بسیار را ما در هوای آلوده ی وحشت قدم زدیم
به جستجوی آسمان
که همه ی ما را فرا گرفته بود و سهمی از آن نداشتیم
شهر، سراسر مرده و کافه ها مگس میپرانند
بوی سرب و تریاک و باروت
بیمار و منگ و خفه مان کرده است.
دختران چهارراه ها دیگر حتی گل و کبریت هم نمیفروشند
به خانه ها رفته اند و خودشان را به اندکی میفروشند
آه! مانی، تو که میخوانی، صدا در گلویم خفه می شود
شهر سراسر مرده و زندگی تعطیل است
غصه ها بی رحمانه هدفمند شده و دل ما را نشانه رفته اند!
اما تو که بر ساز می لرزی مانی، دلم می رقصد
روی لبهای ترانه مان برقص
این روزها به اندک داشتنی، میباید خشنود بود!
و لاجرم از خود بهانه ساخت
در این آلودگی های پیاپی
شکوه زندگی را گم کرده ایم. می دانم!
ولی ما هم که نرویم، زندگی بی درنگ، می رود.حق با توست!
شهر تعطیل و دل ها بی حوصله و کافه ها مگس می پرانند
برویم در حیاط خانه مان ، بی حوصلگی این روزها را آتش بزنیم
و سراسر شب را
گرد آن برقصیم
"به قدر کفایت فرصت هست تا روز کاملی بشود"
پ.ن: مرسی از جواد عزیزم بخاطر بودن های همیشه اش نه به بهانه.
پ.ن: و مرسی از دوست خوبم مانی، بخاطر تلاشش برای بودن و به بهانه ی ساز و آواز.
به یاد پوینده و مختاری؛ حلق های در زنجیر!
برویم ای یار، ای یگانه ی من!
دست مرا بگیر!
سخن من نه از درد ایشان بود،
خود از دردی بود
که ایشان اند!
اینان دردند و بود خود را
نیازمند جراحات به چرک اندر نشسته اند.
و چنین است
که چون با زخم و فساد و سیاهی به جنگ برخیزی
کمر به کین ات استوارتر می بندند.
پ.ن: شعر از ا.بامداد
